Ineens past alles in elkaar…
Raar hoe sommige dingen vanzelf lopen.

Neem nu de voorbereidingen voor de tentoonstelling waarover ik het in een eerdere blog had. De tentoonstelling als eerbetoon aan mijn broer. 
Nadat ik besloten had om dit te organiseren, moest ik eerst op zoek naar een geschikte zaal. Via een kleine omweg, kwam ik bij ‘t Werkhuys en de koepelzaal terecht. Lang moest ik er niet over nadenken. Ik weet niet meer waarom maar ik vermoedde dat hij daar op die plek ook ging tekenen.  Later is mijn vermoeden dan ook bevestigd.

Een geschikte datum vastleggen, was ook snel geregeld.  Op mijn vraag welke data in het najaar nog beschikbaar waren, kreeg ik het antwoord: “Het weekend van 6 oktober.”
Wel, beter kon niet: 1 jaar na het overlijden. (Hiermee wil ik dit niet bekijken als een herdenking maar als een eerbetoon. Naar mijn gevoel, twee verschillende manieren van kijken.)

Plaats en datum had ik. Dus kon ik eindelijk aan de slag met een flyer of uitnodiging. Zal ik werken met een foto of al een tipje van de sluier oplichten door een collage van enkele werken?

Hoe ga ik het naar buiten brengen? Tot wie ga ik me richten?
Welke werken moet ik nu kiezen? Een deel van de werken was al ingekaderd.  Hiervan vond ik dan ook nog eens een prijslijst. Tof en geruststellend vond ik dat, te weten welke waarde Bart zelf aan zijn werken geeft.

Dan, het inkaderen.  Om in lijn te liggen met de reeds ingekaderde werken, stelde ik me de vraag waar hij zijn kaders haalde. Ik had nog één ongebruikte kader gevonden. Opeens kreeg ik een ingeving: even het nummer van de barcode ingeven en voilà, winkel gevonden!

Tijdens al die voorbereidingen, vond ik op zijn computer voorbereidende files in verband met het organiseren van een tentoonstelling. Weer een geruststelling: “Ik ben goed bezig. Het is wat hij wou.”

Het moeilijke stuk is zijn veelzijdigheid laten zien. Hij tekende niet alleen maar ook bodypaint, beeldjes maken, fotograferen, … behoorden tot zijn vaardigheden. Dit is niet allemaal even makkelijk te tonen natuurlijk.

Man, man, zoveel beslissingen maar ik verschiet er eigenlijk van dat dit alles bijna als vanzelf loopt. Ik laat mijn creativiteit de vrije loop, denk niet te veel na en volg gewoon mijn gevoel! Zalig!
Je zou bijna gaan denken dat het ingefluisterd wordt!

De voorbereidingen zijn bijna rond. Als de aanwezigen zo genieten van de werken als ik genoten heb tijdens het uitwerken van de tentoonstelling dan is mijn missie geslaagd!