Wie mij al even leest, weet dat ik onlangs het manuscript over mijn levensverhaal indiende.
Mijn bedoeling? Het laten nalezen op structuur, opbouw, helderheid… Gewoon, redactiegewijs dus.
Begin deze week mocht ik mijn tekst ophalen. Klaar om de feedback te ontvangen.
En wat ik kreeg, was zoveel meer dan ik had verwacht.
Ja, ik kreeg waardevolle tips. Eerlijke opmerkingen over passages die verwarrend waren, suggesties om hier en daar te schrappen of juist wat meer ruimte te laten. Heel bruikbaar allemaal.
Maar wat me echt raakte – onverwacht en diep – was dit:
Ik werd gewezen op mijn patronen.
Patronen waarvan ik dacht dat ik ze beetje bij beetje aan het loslaten was. Waarvan ik dacht: daar ben ik toch al grotendeels doorheen?
En toch… daar waren ze weer. Subtiel verweven in mijn woorden, zichtbaar in mijn zinnen.
Dat zien en erkennen – dat was zó waardevol.
Het voelde niet alsof ik gewoon feedback kreeg op een tekst.
Nee, het was alsof ik gecoacht werd. Alsof iemand even mee in mijn verhaal stapte en me liefdevol een spiegel voorhield.
En weet je… ook al werk ik zelf als coach, dat wil niet zeggen dat ik het zelf niet meer nodig heb. Integendeel. Het blijft zó voedend als iemand even met je meekijkt.
Nu ik het redactieverslag herlees, kriebelt het overal. Ik wil meteen terug in mijn pen kruipen. Verder schrijven. Verdiepen.
En dat ga ik ook zeker doen.
Maar eerst geef ik aandacht aan wat er deze week op me wacht – nog een paar dingen die mijn volle aanwezigheid vragen.
Mijn verhaal leeft. Het groeit. En het krijgt steeds meer vorm.
Dankjewel dat je meeleest.