Ik ben iemand die moeilijk dingen kan wegdoen want….”het zou nog wel eens van pas kunnen komen”. Zoals ik veel trekjes van mijn vader heb, zo is dit er ééntje van.

Van tijd tot tijd krijg ik dan toch eens de kriebels van al die spulletjes-die-nog-wel-eens-van-pas-zouden-kunnen-komen. Dan voel ik écht: “‘t is de moment om te beginnen rommelen”.  Ik weet dan dat als ik nù geen actie neem, het er niet direct meer zal van komen. Dan zal het pas voor de volgende opruim-aanval zijn.

Zo heb ik afgelopen maanden vier volle vuilzakken kledij naar de container gedaan (zowel van mij als van mijn kinderen). Ik vond dat van mezelf toch wel een prestatie.  

Toen ik gisteren met de grote kuis bezig was, heb ik mijn kinderen aan het werk gezet: de rommellade in de keuken uitkuisen.  In deze lade verdwenen kleine speelgoedjes van bijvoorbeeld kindersurprise of andere dingen waar ik niet onmiddellijk een geschikte plaats voor kon verzinnen.  Ook artikels met interessante weetjes belandden in die lade.

Nu…de speelgoedjes zijn in een doos naar de kamer van mijn jongste zoon verhuisd.  Hij heeft immers het familietrekje overgenomen?. De artikels: allemaal de prullenmand in met de gedachte: “als ik iets moet weten, zoek ik het toch op het internet”.

Zo heb ik jaren mijn email account laten ‘overlopen’. Ik zou dat ene bericht misschien nog wel eens nodig kunnen hebben. Ondertussen speel ik kort op de bal en delete ik wekelijks al die reclame en onnodige berichten.  De berichten die ik nodig heb, sleep ik naar mapjes. Ik heb me afgemeld van die verschillende nieuwsbrieven. Meestal volg ik die bepaalde persoon toch ook al op facebook en lees ik het bericht daar wel. Mijn recent aangemaakte inbox voor Focus Together kuis ik ook wekelijks.

Herken je dit? Laat je persoonlijke of bedrijfsgerelateerde verhaal achter. Ik hoor het graag….