Heb je soms ook dat gevoel bij bepaalde taken, ideeën? “Dit moet ik gewoon doen!”
Wel, ik had dat gevoel bij het volgende:

Mijn broer is overleden in oktober 2017. Hij was een geboren kunstenaar. Heel veelzijdig: make-up artist, tekenen (allerlei genres), airbrush, fotograaf, bodypaint, … Hij kon het allemaal!

Na zijn overlijden komen natuurlijk al zijn werken tevoorschijn. Te mooi om zomaar onder het stof te laten verdwijnen. Te veel om allemaal op te hangen.

Door zijn bescheidenheid is zijn kunde zowat in de massa opgegaan. Ondanks het feit dat wij hem aanmoedigden om toch eindelijk eens groots tentoon te stellen, hield het stemmetje in zijn hoofd hem tegen.  Ook al wilde hij het diep van binnen toch….
(Buiten een paar tentoonstellingsmomenten op openbare plaatsen)

Vandaar…..het idee om zijn werken tentoon te stellen kwam als vanzelf in mij op! Ik vond al snel de geknipte locatie: daar waar hij zelf ook modeltekenen volgde.
Het selecteren van de werken is nog de moeilijkste klus. Het is allemaal wel mooi!
Gelukkig weet ik welke waarde hij hecht aan bepaalde stukken. Dat maakt het toch een beetje makkelijker.

Voor mij is dit ook de uitgelezen kans om kennis te maken met zijn collega’s en vrienden. En om al deze mensen die hem gekend hebben samen te brengen!
Gelukkig bestaat er deze dagen zoiets als facebook waardoor ik toch vele contacten heb kunnen leggen want ik had geen idee met wie hij omging.  Je hoort af en toe wel een naam maar daar bleef het bij….

Ook – en vooral – iedereen die kunst weet te appreciëren is natuurlijk welkom!

Dus…ik ga ervoor en geniet van elke stap die ik zet om dit waar te maken! Ik volg hierin mijn gevoel: ‘Ik moet dit gewoon doen en wel op míjn manier!’

Heb je dit gevoel ook al gehad bij bepaalde taken in de privésfeer of voor je bedrijf? Zo ja, wat deed je er dan mee? Schrijf het even neer. Ik hoor het graag!