Oh ja, de dag dat ik voor mezelf koos…

Facebook herinnert me aan een dag twee jaar geleden…

De dag dat ik slaagde voor mijn praktijkexamen tot rijschoollesgever.
Waw! Gelukt!

De weg hiernaartoe was een weg met véél obstakels en véél stress!

Lessen volgen… oké dat was tof. Nieuwe mensen leren kennen en samen in hetzelfde schuitje.
Terug studeren… oef, ik kan dat nog op mijn leeftijd!
Examens voorbereiden… nagelbijten, snoepen… het kwam er allemaal bij kijken.
Examens afleggen… schriftelijk oké maar mondeling…. 
Automechanica uitleggen én het feit dat je daar zit als vrouw…
Ja, ik heb wat te horen gekregen…
Stage… weer toffe mensen leren kennen.
Leuke mensen mogen begeleiden…
Stress…

En dan heb je uiteindelijk je brevet als rijschoollesgever.

Ik kreeg mijn contract en….

Ik kreeg het benauwd!

Werken voor een werkgever:
zelf bepalen wanneer ik werk: nee…(of heel beperkt)
zelf bepalen wanneer ik verlof neem en hoeveel dagen verlof: nee…
er zijn voor mijn kinderen als het mij uitkomt: nee…

Ik stel het nu heel zwart-wit voor maar ja ik kreeg het benauwd…

Ik realiseerde me ineens dat de beslissing om voor rijschoollesgever te gaan wel heel rationeel was.

Ik moet zo snel mogelijk ander werk hebben,
weg van die vier muren,
regelmatig andere mensen zien,
1-op-1 contacten,
anderen iets aanleren,
anderen motiveren

Ja, dat sprak me wel aan…

Maar toch…

En toen besloot ik om eindelijk eens mijn hart te volgen… bewust voor mezelf te kiezen. Eindelijk!

Het voelde wankel, broos, spannend, niet wetende wat er komt…
En nog steeds voelt het soms zo… constant balancerend…
maar ik ben ervan overtuigd dat het de juiste keuze was!

 

Herken je dat ook? Wanneer was de laatste keer dat jij nog bewust voor jezelf gekozen hebt?

Deel het. Ik ben benieuwd!

 

Doorzetten…

Doorzetten…

De reden dat ik doorzet in moeilijke tijden….

Mijn kids…

Zoals elke ouder iets wil meegeven met zijn kids, zo vind ik het belangrijk dat ze gaan voor hun dromen. Dat ze hun talenten ontdekken en deze ook inzetten. Daardoor kunnen ze dan hun dagen vullen met zaken die ze graag doen.

Hoe mooi is dat: elke dag doen wat je graag doet, waar je energie van krijgt!

Ze hoeven absoluut niet mee te gaan met de verwachtingen van de maatschappij, waarbij status en ego belangrijk zijn.

Nee, absoluut niet! Belangrijker is dat ze zich goed voelen in hun vel.

En gaan voor je dromen, voor wat je belangrijk vindt, gaat met vallen en opstaan….al wankelend.

Maar door te doen wat ik doe, krijgen ze daar een beeld van….

Ik wil niet dat ze me later herinneren als iemand die elke dag thuis komt van het werk… al zagend en klagend.

Nee, ze zullen me herinneren als iemand die gaat voor haar dromen, met vallen en opstaan, met hier en daar een stressmoment… maar dat is helemaal oké.

Wat wil jij je kinderen meegeven?

foto: Passion For Life By Els Aerts Diatta

Vrijheid…

Vrijheid…

Vrijheid…

Iets waarnaar de meesten verlangen…. zeker als ze de stap zetten naar het ondernemen.

En ja, dat kwam dus ook op mijn moodboard te staan.

Vrijheid….
kan voor iedereen iets anders betekenen…
kan alle vormen aannemen….

Voor mij is vrijheid….

onafhankelijkheid
financiële vrijheid
rust en helderheid in mijn hoofd
mijn impulsen volgen
doen wat ik graag doe
vrij zijn van regeltjes
mijn eigen weg bewandelen

Die prent die ik toen tegenkwam, symboliseerde voor mij die vrijheid.

En dan kom je op je vakantieplaats aan waar je elke morgen wakker mag worden met zo’n geweldig uitzicht!

Vrijheid…..

Een mooi compliment op een onverwacht moment

Een mooi compliment op een onverwacht moment

Een mooi compliment… op een onverwacht moment…

Dit weekend ging ik uit eten met mijn tienerjongens.
Toen de ober onze borden kwam afruimen, zei hij:

“t Is mooi om te zien hoe jullie met elkaar praten. Dat wil ik even gezegd hebben want dat is tegenwoordig wel anders. De meesten zijn met hun gsm bezig.”

Ik was dankbaar voor dat compliment. Dat is ook één van de zaken waar ik veel belang aan hecht en wat mijn kinderen me dikwijls horen zeggen: “We leven hier samen met elkaar niet naast elkaar.”

Ik heb de ober wel eerlijk verteld dat ze zodra ze de kans krijgen wel snel genoeg naar hun toestelletje zouden grijpen.

Even later stond ik erbij stil dat het wel erg is, dat praten met elkaar zo’n uitzondering wordt. Waarom ga je dan uit eten? Toch om elkaar aandacht te geven, bij te praten, te genieten, de wereld even stop te zetten, …

En ja als de kids beginnen te vertellen, kan ik niet altijd volgen als het over gamen gaat. Al die termen….Ik kan er bijna een apart woordenboek over schrijven.

Misschien iets om bij stil te staan als je volgende keer iets gaat eten of drinken met de kids. Laat ze vertellen over datgene dat hen bezig houdt. Ook al kan je niet altijd volgen. Je leert misschien wel iets bij net als ik.

Want is het niet leuker SAMEN met elkaar?

foto: Passion For Life By Els Aerts Diatta

Start van de vakantie

Start van de vakantie

1 juli 2020

Voor kinderen en schoolgaande jeugd het moment waarnaar ze uitgekeken hebben.

De boekentas aan de kant…

Gisteren kwamen ze thuis met hun rapport.

Misschien met een klein hart, misschien met een grote smile….

Ik hoop dat je als ouder niet enkel de punten ziet maar ook de inzet, het talent van je kind.

Minstens zo belangrijk!!

Want wat zegt een punt nu over de manier waarop ze in het leven staan en met het leven omgaan….

 
Doe ik het of doe ik het niet?

Doe ik het of doe ik het niet?

Ga ik het doen of ga ik het niet doen…..

Begin van het jaar dus tijd om vakantieplannen te maken.
Ik was zojuist in een mooie streek in de Ardennen en geweest. Vele mogelijkheden daar: wandelen, mountainbiken, stadje bezoeken, …

Dat zou het worden…

Dus op zoek naar een gezellig plekje.

Je kent het wel….internet erbij… huisjes vergelijken… en prijzen vergelijken…

En dan komt het…

Keuzestress….

Een gezellig huisje met uitzicht op de weides… écht rust….écht op den boerenbuiten.
Of een gezellig huisje… meer gesloten gelegen in een klein dorpje…

En twijfel komt door ….

verschil in prijs.

Huisje 1 is 100 euro duurder dan huisje 2.
Dju.. ik begin te twijfelen….

Maar dan bedenk ik me…..”Waar ga ik het meeste genieten?”

Wel, die vraag was snel beantwoord…

Dus die 100 euro had ik er zeker en vast voor over…

Dus hopelijk laat deze vreemde tijd het toe om in juli te gaan genieten in de Ardennen…

Ook last van keuzestress?
Welke vraag helpt jou om een keuze te maken?

“Els, jij bent toch coach hé?”

“Els, jij bent toch coach hé?”

Ik moet je teleurstellen….

“Els, jij bent toch coach hé?”

Wel, ik snap die conclusie…
Ik schrijf over zaken die ik tegenkom…
over situaties die me inspireren…
Dus… over het leven…

Niet direct iets dat je verwacht van een virtueel assistent, hé.

En waarom pak ik het zo aan?

Wel, dat is wie ik ben…
Dat is wat me interesseert…
Het leven…
Hoe mensen daarmee omgaan…
Talenten van mensen…
Persoonlijke groei…

Dat schrijven gaat vanzelf en ik vind het leuk…door dit te doen heb ik blijkbaar een talent ontdekt…zàlig!

Ik word regelmatig aangesproken over mijn teksten…
”Els, gij kunt dat zo licht verwoorden…”
Die feedback is heel mooi en bemoedigend…

Bij mij gaat het erom dat mensen me leren kennen en ja, ik leer mezelf ook beter kennen… na 43 jaar mag dat wel🤣

En ja, ik vind het moeilijk om een pakkende tekst te schrijven over mijn werkzaamheden als VA. In dat soort schrijven moet ik nog mijn weg vinden… maar dat komt nog… stapje voor stapje….

Misschien kan je me daarmee helpen?
Wat wil je graag lezen als het gaat over een VA?
Zet het even in de opmerkingen en wie weet inspireer je me wel…

Uit die comfortzone…

Uit die comfortzone…

Uit je comfortzone komen, telkens weer….

Deze rare tijden zorgen ervoor dat we op een andere manier moeten netwerken.

Nu… netwerken is niet zo mijn ding…
maar ik heb het gevonden.

Ik kwam terecht op een oproep om je in te schrijven om telefonisch te netwerken.

Nu, telefoneren is ook niet direct mijn ding…ik grijp makkelijk naar mijn toetsenbord.

Maar ik dacht zo bij mijzelf: “Misschien wordt het hoog tijd dat ik die telefoonangst eens aanpak.”

Zo gezegd, zo gedaan…ik mij ingeschreven.

Ik moet zeggen… na 2 weken merk ik bij mezelf al een verandering: ik grijp veel sneller naar de telefoon en heb er geen zenuwen meer bij… Geweldig toch!

En die telefoongesprekken….

wel…ik vind het een superinitiatief!

Op deze manier heb ik al nieuwe mensen mogen ‘ontmoeten’, vele tips mogen ontvangen maar ook gegeven, kennis gemaakt met nieuwe sectoren, ….

Ik vind het zelfs makkelijker dan offline netwerken. Je moet niet zelf op een gesprekspartner toestappen. Je krijgt je gesprekspartner gewoon ‘geserveerd’. 😃

Kortom, écht de moeite waard!

Stilstaan in Coronatijd

Stilstaan in Coronatijd

Af en toe eens stilstaan bij de dingen waar je mee bezig bent, is zo leerrijk. Deze Coronatijd is de ideale gelegenheid.

Zo bekeek ik enkele weken geleden mijn moodboard nog eens dat ik tijdens mijn opleiding tot Virtueel Assistent had gemaakt.

Wel, ik stond eigenlijk versteld van de uitkomst. Ik deel het graag met jullie:

 

*Ik wilde een kruis trekken over de job als rijschoollesgever…..Check 

*Huishouden is echt niet mijn ding. Dus ik droomde van een kuisvrouw….aanvraag ingediend begin maart maar door de crisis zal het niet voor direct zijn. Maar ja, de eerste stap is gezet… Check 

*Ik wilde diepgaande, verbindende ontmoetingen aangaan. Wel, ik heb afgelopen jaren zoveel boeiende mensen ontmoet…. Check 

*En ik heb een facebookgroep opgericht voor alle Belgische VA’s om van elkaar te leren en elkaar te inspireren…. Check 

*Verkopen is niet mijn sterkste kant en ik droomde ervan dat ik mensen kon helpen en dat ze zo tevreden zouden zijn zodat ze over mijn hulp zouden praten en ik kon genieten van mond-aan-mond reclame. En jazeker, dat is de realiteit…Check .

*Ik luister meer naar mezelf, naar wat IK wil…Check .

 

Er zijn nog werkpunten, hoor. Maar als ik kijk naar de stappen die ik al heb gezet…
Eigenlijk wel iets om trots op te zijn. Dit geeft me weeral goede moed.

Heb jij ooit een moodboard gemaakt? Nee, echt de moeite om eens te doen, hoor!

Als je er al één hebt, kijk dan eens wat de uitkomst er ondertussen van is…Je komt ongetwijfeld tot leuke vaststellingen.

Deel je inzichten hieronder…ik vier graag met je mee!

Daar lag ik dan met mijn mond vol tanden

Daar lag ik dan met mijn mond vol tanden

Languit in het gras, naast de waterkant, verliefd tot over m’n oren…

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was…maar nee, ik was 16. Lang geleden dus…

En toen kwam de vraag: “Vertel eens iets over jezelf”

Daar lag ik dan: “Euh…..” met mijn mond vol tanden. Ja, een verlegen meisje, nog niet veel meegemaakt. Dus verder dan mijn hobbies kwam ik niet…..

Lang heeft die relatie niet geduurd…Maar als ik de vraag nu krijg, zou ik antwoorden:

 

Ik ben Els, motivator, meedenker en uitvoerder uit Duffel. Ik help solo-ondernemers om hun passie in de wereld te zetten of verder uit te bouwen. Klanten vertellen me dat ze met een gerust hart opdrachten aan mij toevertrouwen. Ze voelen zich gehoord.

Ik zou het liefste leven in een wereld waarin iedereen elke dag opnieuw zijn eigen talenten kan ontwikkelen en beleven. Optrekken met mij kan dus betekenen: elke dag energie, bezig zijn met wat je graag doet en rust in je hoofd.

 

Wat zou die gast van toen hierop antwoorden als ik hem dit vertel? Benieuwd…

Bewondering

Bewondering

Ik bewonder hem….maar heb het hem niet meer kunnen vertellen.

Als ouder wil je dat je kind gelukkig is en slimme keuzes maakt in het leven.  Maar wat wij slim vinden voor onze kinderen, is daarom niet wat hij/zij wil.

Zo ook in mijn gezin vroeger.  

Mijn ouders wilden het beste voor ons….maar ja, wat is dat?

Zo wilde mijn oudste broer Bart vanaf het derde middelbaar naar de Kunstacademie in Antwerpen. Zijn PO-leerkracht in het college had zijn verborgen talent ontdekt en moedigde hem aan.

Mijn ouders natuurlijk in alle staten: kunst, naar de stad, … Oei, oei, oei, dat pastte niet in hun kraam. Discussies volgden.

Maar mijn broer zette door en mijn ouders draaiden bij. 

Met ups en downs koos hij voor het kunstenaarsleven. Hij verdiepte zich in alles wat hem interesseerde: beeldhouwen, body-paint, make-up, haartooi, modeltekenen, … Hij kon het allemaal. 

 

Hij ging er zo in op dat hij zijn geld eerder spendeerde aan nieuwe materialen dan aan eten. Ik weet dat hij moest krabben om rond te komen.  Deze keuze maakte ook dat hij de verantwoordelijkheid van een gezin niet aankon (wist hij me eens te vertellen). Ook al had hij graag kinderen. Want hij wist ze zeker wel te entertainen: schminken, knutselen, …

 

Hoe vaak hebben ik en mijn vader niet geopperd om eens een tentoonstelling te doen. We wisten dat hij dat graag wou maar op dat vlak wilde hij geen hulp.  Volgens mij een grote fout.

 

Nu…wat ik wil zeggen:

Toen ik zelf met mijn zaak begon, besefte ik ineens dat ik hem eigenlijk wel bewonder. Zo doorzetten ondanks de moeilijkheden, onzekerheden. Gewoon elke dag doen wat je graag doet. Wie kan dat nu veroordelen? Hij ging gewoon voor zijn droom….

Die bewondering kwam echter te laat….Ik heb het hem nooit kunnen zeggen. 

Lees hier wat ik wel heb gedaan…..
https://www.focus-together.be/dit-moet-ik-gewoon-doen/
https://www.focus-together.be/vanzelf/;
https://www.focus-together.be/mijmeringen/

Als anderen vertellen over hun passie, hun dromen, dan krijg ik kippevel. Vaak zo’n mooie dingen die ze in de wereld willen zetten. Wel, ik wil anderen gewoon aanmoedigen om toch voor die droom te gaan….hoe moeilijk ook. En als ik daarbij kan helpen – met mijn talenten – dan heel graag….

Groeien en laten groeien

Groeien en laten groeien

Ik moet mezelf intomen als….

mijn zonen een creatieve opdracht hebben voor school.

Telkens mijn zonen een opdracht hebben voor school waarbij ze op een creatieve manier iets moeten maken in Powerpoint of Word, beginnen mijn vingers te kriebelen.

Ik moet me intomen om het niet voor hen te doen…
Ik zou er zo invliegen.
Maar ja, zo help ik ze niet natuurlijk. Ze moeten het zelf doen om het te leren. We brainstormen meestal wel samen. Op die manier help ik ze dan toch een beetje.

Als ondernemer kan je natuurlijk niet alles leren. Je houdt je het liefste bezig met zaken die je leuk vindt.

Maar wat als het vormgeven van documenten of lesmateriaal nu juist niet onder de leuke taken valt?

Hoe zou je je voelen als ik zeg dat je het niet zelf hoeft te doen?

Ik kan me voorstellen dat dit een echte opluchting is. Deze taken zijn heel makkelijk uit te besteden.

Minder tijd achter de computer, waardoor je meer tijd hebt om je klanten te dienen.
Meer energie voor leuke taken of vrijetijdsbesteding.
Klinkt toch goed hé!

Waar wacht je nog op?
Contacteer me via els@focus-together.be  voor een vrijblijvend gesprek.

Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Ik liep al maanden met een idee rond…
Ik stond op het punt om actie te ondernemen maar telkens weer die twijfel…. de weerstand….de stemmetjes….

Tot er opeens een vraag in me opkwam:

Wat is het ergste dat er kan gebeuren als ik voorbij die weerstand ga?

Ik begon te schrijven…noteerde alles wat in me opkwam.

Het resultaat zie je in de foto.

Ik kwam tot de conclusie:
*eigenlijk valt dat best wel mee
*niks dan positief
*waarom die twijfel?
*waar maak ik me nu druk om?

DUS:
Ik nam actie…

Niet enkel wat betreft dat idee waarmee ik al maanden rondliep…
Maar ook wat betreft:
* dat telefoontje dat ik steeds maar uitstelde
* het uitvoeren van opdrachten naar aanleiding van een training

En ik kan je zeggen: het voelt goed!

Herken je ook dat gevoel van weerstand en twijfel?
Doe ook eens zo’n oefening…. je kan er alleen maar beter van worden!

Succes…
Ik wens je dat goede gevoel ook toe!

Veld van mogelijkheden

Veld van mogelijkheden

Loop jij mee met de stroom of kijk je naar het veld van mogelijkheden?

Het is de tijd van de communiefeesten en lentefeesten …

Loop jij mee met de stroom en ga jij ook all-in om er een mooie dag van te maken?
All-in betekent hier:
*Dure kledij dat je kind maar éénmaal draagt
*Springkasteel
*Chique traiteur met bediening
*Mooie kaartjes en gadgets als aandenken voor de gasten
*…

Nu… ik kan je hierin zeker volgen, hoor. Het is een speciaal moment in het leven van je kind: een nieuwe periode breekt aan: je kind wordt groot!

Bij de plechtige communie is het toch een tikkeltje specialer dan bij de eerste communie, hé.
Echt een nieuwe stap….van lagere school naar middelbaar….naar zelfstandigheid!

Zo’n nieuwe stap kan je zeker niet verloren laten gaan!

De manier waarop, kies je natuurlijk zelf – samen met je kind!

Wij hebben er destijds een diplomafeest van gemaakt.

Alle klasgenootjes werden uitgenodigd. Want ja, de groep waarmee ze zes jaar of langer dagelijks samen hadden doorgebracht, zou nu uiteen vallen.

Geen dure kledij. Misschien een mooi hemdje dat hij nog kon afdragen.
Geen springkasteel. Gewoon een bal, een kubb spel en een zwembad. Dat zwembad was inderdaad een gelukstreffer voor jong geweld en voor mij (pret gegarandeerd)!
Geen dure traiteur. Gewoon versnaperingen, chips, frisdrank en een hotdog. Wat hebben jongeren nu nog meer nodig?
Geen mooie kaartjes en gadgets die toch maar in de vuilbak belanden. Hoogstens een groepsfoto om achteraf door te sturen aan allen die er waren. Dat is toch de mooiste herinnering die je kan meegeven!

En…dat iedereen heeft genoten! Dat gaf me zoveel voldoening!

Hoe zit het met je ondernemerschap?
Loop jij mee met de stroom of kijk je naar het veld van mogelijkheden waardoor je dicht bij jezelf blijft?

Vertrouwen …

Vertrouwen …

Het was beslist: we zouden onze talenten bundelen! Super!

Als bedanking voor het toffe gesprek, stuurde ik nog een korte mail waarin ik hen bedankte voor het vertrouwen dat ze me schenken.

Het antwoord daarop was:

“Els, wij schenken u dat vertrouwen niet….Jij straalt dat gewoon uit!”

Wauw, wat een compliment!

Ik begin er zo waar nog van te blozen!

High five …

High five …

Drie maal na elkaar een krachtige high five … als antwoord op mijn aanbod.

Op een toch wel hele speciale manier heb ik twee straffe madammen leren kennen.

Na deze speciale kennismaking beseften ze dat een samenwerking misschien wel iets zou zijn.

Twee weken geleden hadden we onze eerste afspraak om eens te bekijken hoe zo’n samenwerking eruit zou zien.

In de eerste mail – voorafgaand aan deze afspraak – stond duidelijk aangegeven hoe ze dit eerste gesprek zagen.

Duidelijkheid….waw! Dat kan ik zeker appreciëren!

Hoe liep dan het gesprek?

Hun missie, een hele mooie missie, werd me duidelijk gemaakt. Hun enthousiasme en gedrevenheid, spraken me aan en werkten ook op mij in.

Toen ik vertelde waar ik energie van krijg en mijn aanbod dus naar voren bracht, geven ze elkaar tot drie maal toe een krachtige high five!

Waw! Mooi om te zien … Je zag de opluchting: “Aan die energievretende taken moeten we onze tijd niet meer spenderen.”

Dát was dus waar ze naar op zoek waren …. Hun missie kunnen ze nu verder naar buiten brengen.

Zo is vorige week de nieuwsbrief – die ze telkens weer uitstelden te schrijven – toch verstuurd. Terwijl ik die taak op mij nam, konden zij zich bezighouden met de klanten, met de zaken waar zíj blij van worden.

Zálig toch!

Ik was het beu … kotsbeu!

Ik was het beu … kotsbeu!

Ik was het beu … kotsbeu

Al die vragen in mijn hoofd: Waarom blokkeer ik? Waarom krijg ik dit of dat niet gedaan ondanks de grote wil die ik voel?

En dan kwam die ene persoon op mijn pad. Ze zei dingen die er ‘boenk’ op waren. Intuïtief besliste ik om mee te gaan op mid-week.

Een week weg van alles, van de dagelijkse routine, van constant online zijn, in de natuur…

Was me dat een week, zeg!

Ongelooflijk warme en mooie mensen leren kennen.
Samen gemediteerd, geweend, gelachen, diepe gesprekken gevoerd … en dit allemaal … zonder oordeel.

Die week bracht me inzichten, persoonlijke groei en rust…

Dus ja, ik heb al enkele antwoorden gevonden. Enkele, zeg ik omdat het hier niet stopt.

Het is ongetwijfeld een nieuw begin. Het is een start. Nu weet ik waaraan ik moet werken en hoe …

En ik ben ervan overtuigd dat me dit gaat lukken. Zoals het ook de anderen die er bij waren zal lukken!

Dat krachtige gevoel van rust, dat ik nu voel, wens ik iedereen toe!

 
Druk op die pauzeknop!

Druk op die pauzeknop!

Even geen blog meer geschreven.

Druk, druk, druk… dat is het standaard antwoord als je iemand vraagt hoe het gaat. Het lijkt wel of je het moet druk hebben om ‘in’ te zijn.

Ik hou van afwisseling: drukke periodes en daarna weer even rustiger.  Rustiger om stil te staan bijvoorbeeld.

Zo heb ik de tijd genomen om stil te staan. Stilstaan bij mijn bedrijf, mijn leven. Neem jij ook de tijd om stil te staan?
Het is heel leerrijk om even na te gaan bij jezelf:

*Wat wil ik bereiken?
*Wat vind ik belangrijk?
*Met wie wil ik dit bereiken?
*Hoe wil ik dit bereiken?
*Voor welke klanten wil ik werken?
*Hoe kan ik mijn klanten nog beter helpen?
*Wat doe ik graag?
*Waar word ik super blij van?
*Wat is de reden van mijn bedrijf?
*Werkt datgene dat ik nu al doe?
*Wat kan ik verbeteren?
*Wie kan me hierbij helpen?
….

Ik ben ervan overtuigd dat even stilstaan zó leerrijk is.
Het vraagt tijd en misschien ook een beetje moed
Want ja, je geeft misschien niet graag toe dat het anders kan. Dat je het liever anders ziet. Of dat je niet weet hoe het beter of anders kan.
Contacteer me voor een vrijblijvend gesprek en laat ons samen kijken hoe het anders kan.

Lachen, gieren, brullen

Lachen, gieren, brullen

Ik geniet nog na van het volgende moment:

Op een avond na het avondeten stelde de jongste voor om een spelletje te spelen en kwam onmiddellijk op de proppen met een voorstel: een voelspelletje. Terwijl één van ons naar de aanpalende kamer werd verbannen, zochten de andere twee een voorwerp en stopten dit in een doos met twee gaten aan de zijkant. Dit gedaan, mocht nummer één terugkomen en moest die persoon dan raden wat er in de doos zat door de handen in de gaten te steken en zo te voelen.
Daarna gooiden we het over een andere boeg: geblinddoekt proeven.

Wel, we hebben gelachen! Ik voelde me terug in de jeugdbeweging!
Mijn vriend die in de woonkamer zat, heeft ons bewust laten doen.  Al dat lachen en gieren en onnozel doen: Hij moet gedacht hebben dat we zot werden. Moet toch kunnen hé!

Prioriteiten stellen en creativiteit de vrije loop laten

Waarom heb ik extra genoten?

Wel, meestal kruipen ze na het avondeten in de zetel en is ieder met zijn eigen wereldje bezig. De oudste hebben we nog wel een beetje moeten overhalen om mee te doen. Uiteindelijk heeft hij evenveel gelachen en plezier gemaakt als ik. Hij besefte gelukkig waar hij op dat moment het meeste plezier mee zou beleven: alleen in een hoekje en het zoveelste filmpje bekijken of onnozel doen met moeder en broer en de zotste dingen uithalen.

De creativiteit kwam zo spontaan naar boven. Dat kon ik écht appreciëren. Het was ook telkens zoeken naar nieuwe voorwerpen of etenswaren. En onszelf afvragend: “Zou hij/zij ermee kunnen lachen?”

Tijd maken voor spontaniteit

Kan jij hier ook tijd voor maken? Of betrap je jezelf erop dat je makkelijk zegt tegen je kinderen of vrienden: “Ik heb nu geen tijd”?
Soms is 5 minuten al genoeg. Het moet geen úren duren.
Stel je je prioriteiten zodat je er later nog van nageniet?

De dingen die spontaan gebeuren….dat geeft je energie!

Ik hoop dat er in jouw drukke agenda nog plaats is voor spontaniteit!

Mijmeringen over het voorbije weekend …

Mijmeringen over het voorbije weekend …

Een vervolg op de vorige blog “Als vanzelf” mag natuurlijk niet ontbreken.
Daarin sloot ik af met de zin: “Als de aanwezigen zo genieten van de werken als ik genoten heb tijdens het uitwerken van de tentoonstelling dan is mijn missie geslaagd!”

Wel… de tentoonstelling vond het afgelopen weekend plaats. Ik mag wel zeggen dat mijn missie zeker en vast geslaagd is.

Mensen die deze gelegenheid aangrijpen om samen af te spreken, nieuwe ontmoetingen, onverwachte ontmoetingen, warme gesprekken, nostalgische gesprekken, respect, dankbaarheid, verwondering, voldoening, …. Dit vat het zowat allemaal samen.

Door dit allemaal te organiseren heb ik ook iets over mezelf geleerd:

* Gewoon doen en niet te veel nadenken. Doen wat goed voelt. Niet wakker liggen van de reacties van anderen. Als je zelf voldoening ervaart, is het oké.
* Ik geniet van mensen samen te brengen. In een gemoedelijke sfeer. Anderen te leren kennen en nieuwsgierig te zijn naar hun verhaal.
* Het organiseren op zich: flyers maken, ermee naar buiten komen, zaal regelen, werklijst maken, … Wat presenteer ik? Hoe presenteer ik het? Wat heb ik allemaal nodig? Niets was me te veel. Ik ervaarde een gevoel van flow. Záaaalig!

Het minder leuke was natuurlijk het opruimen terwijl je doodmoe bent en zere voeten hebt. Gelukkig had ik mijn steun en toeverlaat aan mijn zijde.

Maar alles is goed verlopen en ik kijk met een zeer tevreden blik terug op het weekend.

Wanneer ervaar jij het gevoel van flow? In welk moment of in welke taak kan je helemaal opgaan, vergeet je de tijd, ervaar je voldoening? Bij welke activiteit kan je je concentreren en zie je een uitdaging?

Sta er eens bij stil, zoals ik.  Misschien moeten we meer van die momenten creëren!

Als vanzelf …

Als vanzelf …

Ineens past alles in elkaar…
Raar hoe sommige dingen vanzelf lopen.

Neem nu de voorbereidingen voor de tentoonstelling waarover ik het in een eerdere blog had. De tentoonstelling als eerbetoon aan mijn broer. 
Nadat ik besloten had om dit te organiseren, moest ik eerst op zoek naar een geschikte zaal. Via een kleine omweg, kwam ik bij ‘t Werkhuys en de koepelzaal terecht. Lang moest ik er niet over nadenken. Ik weet niet meer waarom maar ik vermoedde dat hij daar op die plek ook ging tekenen.  Later is mijn vermoeden dan ook bevestigd.

Een geschikte datum vastleggen, was ook snel geregeld.  Op mijn vraag welke data in het najaar nog beschikbaar waren, kreeg ik het antwoord: “Het weekend van 6 oktober.”
Wel, beter kon niet: 1 jaar na het overlijden. (Hiermee wil ik dit niet bekijken als een herdenking maar als een eerbetoon. Naar mijn gevoel, twee verschillende manieren van kijken.)

Plaats en datum had ik. Dus kon ik eindelijk aan de slag met een flyer of uitnodiging. Zal ik werken met een foto of al een tipje van de sluier oplichten door een collage van enkele werken?

Hoe ga ik het naar buiten brengen? Tot wie ga ik me richten?
Welke werken moet ik nu kiezen? Een deel van de werken was al ingekaderd.  Hiervan vond ik dan ook nog eens een prijslijst. Tof en geruststellend vond ik dat, te weten welke waarde Bart zelf aan zijn werken geeft.

Dan, het inkaderen.  Om in lijn te liggen met de reeds ingekaderde werken, stelde ik me de vraag waar hij zijn kaders haalde. Ik had nog één ongebruikte kader gevonden. Opeens kreeg ik een ingeving: even het nummer van de barcode ingeven en voilà, winkel gevonden!

Tijdens al die voorbereidingen, vond ik op zijn computer voorbereidende files in verband met het organiseren van een tentoonstelling. Weer een geruststelling: “Ik ben goed bezig. Het is wat hij wou.”

Het moeilijke stuk is zijn veelzijdigheid laten zien. Hij tekende niet alleen maar ook bodypaint, beeldjes maken, fotograferen, … behoorden tot zijn vaardigheden. Dit is niet allemaal even makkelijk te tonen natuurlijk.

Man, man, zoveel beslissingen maar ik verschiet er eigenlijk van dat dit alles bijna als vanzelf loopt. Ik laat mijn creativiteit de vrije loop, denk niet te veel na en volg gewoon mijn gevoel! Zalig!
Je zou bijna gaan denken dat het ingefluisterd wordt!

De voorbereidingen zijn bijna rond. Als de aanwezigen zo genieten van de werken als ik genoten heb tijdens het uitwerken van de tentoonstelling dan is mijn missie geslaagd!

Zo herkenbaar … twijfels, verlangens, zoekende zijn

Zo herkenbaar … twijfels, verlangens, zoekende zijn

Het is soms moeilijk om je ideeën te delen met anderen. Als je weet dat bepaalde personen je niet gaan steunen en enkel maar rampscenario’s gaan beschrijven als ze horen van je plannen dan verzwijg je dit voor hen. Wat een gemis dat je niet jezelf kan zijn op dat moment. Een gemiste kans ook voor die andere persoon die denkt dat hij/zij je kent….

MAAR..

Vorige week had ik het genoegen om met gelijkgestemden samen te zitten.  En dat deed deugd….

Ik volg een traject voor ondernemers en ondernemende zielen: mannen en vrouwen die voelen dat ze meer in hun mars hebben, die weten wat het is wat hen gelukkig maakt, die hun passie willen volgen. Het raakt me dat het zó herkenbaar is: “Ik wil dit …. maar hoe pak ik dat aan….; Wat dan als ….”  Zo veel twijfels in één ruimte. Iedereen die zoekende is …
En tegelijkertijd zoveel kracht, verlangens.

We moeten elkaar hierin steunen.
We kunnen elkaar aanvullen: de ene zijn zwakte is het talent van de andere.
We kunnen elkaar aanmoedigen en motiveren: de ene heeft een dip en we sleuren elkaar er terug door.
We delen onze ideeën. Als je vastloopt op een idee, ziet de ander misschien mogelijkheden waarbij je zelf nog niet hebt stilgestaan.

Leren van elkaar, verbinding gebaseerd op respect en veiligheid.
Mooi om te zien, mooi om te voelen.

Gekozen… en geen weg terug?

Gekozen… en geen weg terug?

Vroeger handelde ik altijd volgens het volgende principe: “Een bepaalde keuze maak je voor het leven”. Hiermee bedoel ik:
Als ik met een nieuwe job startte, ging ik ervan uit dat ik altijd voor hetzelfde bedrijf zou werken. Allé, ik dacht er gewoon niet over na en stond daar niet echt bij stil dat ik misschien wel uitgekeken zou raken op de job, het bedrijf.
Ander voorbeeld: een huis…dat koop je toch voor de rest van je leven? In mijn omgeving zag ik jonge mensen een huis kopen, met hart en ziel renoveren en naar hun goesting maken en dan jaren later terug verkopen.
Dat begreep ik gewoon niet. Misschien was ik op dat moment een beetje van de oude stempel. Misschien had ik moeite met afscheid nemen van bekende, vertrouwde situaties.

Ondertussen heb ik al zoveel ‘shit’ over me heen gekregen dat ik wel begin na te denken over ‘keuzes’ die ik gemaakt heb. Keuzes tussen ‘ ‘ want het waren niet altijd keuzes die ikzelf maakte – maar dat zie je pas achteraf als je er vanop een afstand naar kan kijken. Ik begin stil te staan en me vragen te stellen waarom bepaalde dingen me zijn overkomen.
En amai, het was een mooi leerproces. Ik luister nu ontzettend veel naar mijn gevoel. Ik zet mezelf voorop – probeer dit toch – in plaats van altijd te handelen naar de verwachtingen van anderen. Ik laat me niet meer leiden door de gedachten van anderen. Ik doe wat goed voelt en ben nu mezelf. Zo’n verschil met enkele jaren geleden! Je hoort dikwijls zeggen: “Je komt er sterker uit!”. “Yéah, right”, dacht ik dan altijd. Maar ik kan nu bevestigen: het is effectief zo!

Ik besef nu ook dat niet alles voor eeuwig is. Je relaties veranderen. Mensen komen en gaan.  Voel je je niet gelukkig in je huidige situatie: doe er dan wat aan! Kies zelf waar je je energie in steekt!

Zo ook voor je bedrijf: steek je energie in je passie, in de reden waarom je je bedrijf gestart bent. De energieslurpende taken kan je best aan iemand anders overlaten. Je bedrijf groeit hierdoor en naast je bedrijf, hou je dan nog energie over voor je hobby, je familie, je vrienden!  

Werk samen met Focus Together en het wordt mogelijk! Hoe? Neem contact met me op voor een vrijblijvend gesprek waarin we nagaan waar je ondersteuning kan gebruiken. Na overleg maken we de nodige afspraken en ga ik aan de slag.

Bang voor het onbekende

Bang voor het onbekende

De eerste week van het nieuwe schooljaar zit er op!
Als je kleine kinderen hebt, kreeg je misschien de ene vraag na de andere in de aanloop naar één september: Gaan er veel kindjes in mijn klas zitten?  Je gaat toch op tijd aan de schoolpoort staan, hé? Gaat Janneke er ook terug zijn? Is de juf een lieve? Waar moet ik dan ‘s middags eten?
Ze willen zich een beeld kunnen vormen van wat er komen gaat…Angst en onzekerheid klinken door…

Als ouder vind je het ook best spannend en probeer je de vragen zo goed mogelijk te beantwoorden en moedig je je kind aan.
Na een vermoeiende schooldag komen ze thuis…
En….in het beste geval zijn ze super enthousiast! Vertellen honderduit! Hebben al vrienden gemaakt.
Zo zie je maar: soms heeft een klein hartje wat aanmoediging nodig!

Als volwassene herken je dit zeker ook. Je hebt je ingeschreven voor een lezing, cursus of je bent uitgenodigd voor een feestje waar je niet veel volk kent. Je gaat ernaar toe, een beetje met tegenzin, onzeker, je weet niet goed wat te verwachten. Uiteindelijk keer je terug naar huis met een goed en tevreden gevoel, denkend aan dat interessante gesprek, de nuttige informatie die je meekreeg, de leuke mensen die je ontmoette.

Zo ook in je bedrijf: angst en onzekerheid steken ongetwijfeld de kop op.
Je beseft dat je wel wat hulp kan gebruiken. Het zou je leven zoveel makkelijker, rustiger maken. Toch voel je enige tegenkanting: “Ik ga mijn zaken toch niet open en bloot leggen voor een wildvreemde, zeker.”
Groot gelijk! Je bepaalt zélf wat je wil delen, wat je uit handen wil geven. Een goede en open communicatie is wel belangrijk. Om kwalitatief werk af te leveren, heeft degene die met je gaat samenwerken ook een duidelijk beeld nodig van jouw bedrijf.
Je moet de tijd nemen om elkaar te leren kennen. En enkel als er een ‘klik’ is, kan er een mooie samenwerking uit voort komen.
Je moet de angst en onzekerheid overwinnen, zoals de kinderen, en uiteindelijk ga je je afvragen waarom je niet eerder die stap gezet hebt!

Ieder zijn eigen talenten

Ieder zijn eigen talenten

Dan mag je nog iemand zijn die nergens een drama van maakt, allicht heb je wel eens een moment van irritaties.
Wel, vanmorgen waren het …..de vliegen in de keuken die me ergerden.

Als het goed weer is, laat ik graag de achterdeur openstaan zodat de natuur binnenkomt: het geluid van de vogels, schapen, ganzen, …. zálig. De radio gaat dan ook zeker en vast uit!

Sinds enkele maanden mogen de katten ook buiten. Ik gun ze dan de vrijheid om in en uit te lopen langs de achterdeur zoals het hen uitkomt.
Ondanks linten (of hoe noem je dat) aan de deur en vliegenstickers op de ramen, heb ik veel vliegen in huis.

Onze vorige poes, Bobbie, loste dat probleem vanzelf op: hij jaagde achter de vliegen. Nu heb ik twee katten maar die maken zich niet druk!
Gevolg van die ongevraagde bezoekers: zwarte vlekjes op mijn witte keukenkasten.  Dus ik regelmatig: kasten kuisen!

Vanmorgen werd ik er nerveus van. (Ja, soms stapelt het zich op en ‘boem’.) Ik heb dan toch maar die ouderwetse vliegenklopper van onder uit de kast gehaald en ik erachter aan…. Ik was vergeten dat zo’n ding goed werkt en snel gaat ook! In een mum van tijd een stuk of 10 vliegen. Ja, ik heb ze geteld.
Terwijl ik dit schrijf, ligt de vliegenklopper trouwens binnen handbereik.


Zo zie je maar, ieder zijn talent en karakter: de ene kat een jager, de andere niet; snel geërgerd of niet.
Wat de ene persoon energie geeft, slorpt het bij de andere persoon alle energie op.

Als er iets is dat je irritatie geeft, doe je er dan iets aan of laat je het aanslepen?
Ben je als ondernemer volop bezig met je talent en je passie of ben je vooral bezig met die ongevraagde bijzaken die toch ook hoognodig zijn en je ergeren? Bijzaken die je energie vragen. Energie die je liever aanwendt om je talenten te ontwikkelen.
Hoe zou het voelen om meer energie over te houden die je dan kan aanwenden om met je talent, passie bezig te zijn?
Misschien iets om even bij stil te staan.

Loslaten om te groeien

Loslaten om te groeien

Ruzie in het huishouden

Enkele maanden geleden…

Sinds een paar weken lopen er in de wei achter de tuin een koppel ganzen met kuikens. Altijd tof om te zien hoe het gezinnetje zich voortbeweegt en de kleintjes afschermt voor de andere dieren.

Terwijl ik vandaag de was aan het ophangen was, hoorde ik gestommel en een lawaai vanuit de aangrenzende wei. Opeens begon één gans te blazen naar een soortgenoot.  De andere soortgenoten krijsten terwijl ze de kuikens verder weg brachten.

Het blazen en krijsen duurden zo’n 5 minuten en ebden dan weg. Ik vroeg me af wat ze communiceerden. Dat er ruzie in het huishouden was, was overduidelijk.

Grappig om te zien dat elke diersoort op zijn manier met elkaar communiceert.
Zo ook dus de mens. Communicatie is toch een belangrijk onderdeel van ons samenleven, vind ik.  Als je elkaar niet begrijpt, gebeuren er misverstanden en conflicten die niet nodig zijn. Ikzelf kan niet tegen conflicten en hou daarom van open en eerlijke communicatie. Probeer duidelijk te maken, wat je écht wil. Al komt het eruit met horten en stoten. Probeer het! Als de andere partij het niet begrijpt dan kan deze op basis van vragen stellen al een hele stap verder komen.

Opkomen en loslaten

Nog een gelijkenis tussen de gans en de mens: opkomen voor de kinderen.

Het treft me dat moeders enorm opkomen voor de kinderen. (Dit zal ook wel voor vaders gelden maar als alleenstaande moeder, heb ik het hier alleen over de moeders, waarbij het volgens mij de natuur is.) Soms kan je daar zo ver ingaan dat je buiten je comfortzone gaat. Als moeder wil je je kind immers motiveren, aanzetten tot actie als hij het moeilijk heeft om die bepaalde stap te zetten. Je wil je kind gelukkig zien en daarvoor kan je ver gaan. Je zou constant voor hem in de bres willen springen maar op een bepaald ogenblik is het aan hem om datgene te doen wat hem gelukkig maakt. Dat noemen ze ‘loslaten’, zeker?

Volgende week zullen weer vele ouders moeten loslaten. Je bent al even zenuwachtig als je kind bij het nieuwe schooljaar. Zeker als het gaat om een nieuwe school, nieuwe klas.
Langs de ene kant ben je trots en blij dat ze groot worden en zelfstandiger worden. Langs de andere kant wil je ze toch nog beschermen voor teleurstellingen en minder leuke momenten. Ik hou in het achterhoofd: “Als we onze kinderen alles op een blaadje presenteren, leren ze niets over het leven en kunnen ze later niet voor zichzelf opkomen. Dus daar helpen we ze zeker niet mee.”
Wat loslaten voor jou als ouder betekent, is groeien voor het kind.

Dit kan je als ondernemer ook zo bekijken: laat die ondersteunende taken los, zo kan je je bedrijf laten groeien. Je krijgt immers meer tijd en energie om met de kern van je zaak bezig te zijn.

Steun

Steun

steun, aanmoediging, groeienIk kwam zojuist terug van de winkel en zag een oud koppeltje wandelen die ook juist boodschappen hadden gedaan.
De manier waarop ze daar liepen, ontroerde me. Ze droegen elk een boodschappentas. Met de andere hand hielden ze elkaar vast, terwijl hun armen verstrengeld waren. Hierdoor konden ze ook op elkaar steunen en hielden ze elkaar rechtop.  

Ik dacht: “Zo moet het zijn: je hebt elkaar nodig voor zowel letterlijke als figuurlijke steun.”

Je mag nog zo goed zijn in wat je doet. Toch zal op tijd en stond de twijfel of onzekerheid wel even de kop op steken. Het is dan goed dat je mensen rond je hebt die in je geloven en je steunen. Personen die luisteren naar die onzekerheid en je dan aanmoedigen om er terug tegenaan te gaan. Of iemand die je op een andere manier laat kijken waardoor je onzekerheid en twijfel al snel terug wegebben.  
Dit is soms makkelijker met iemand die wat verder van je staat. Iemand die een totaal nieuw licht kan werpen op je zaak.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen wel aanmoediging en bevestiging kan gebruiken. Zelfs diegenen die heel zelfzeker overkomen.

Want….met de juiste mensen om je heen, kan je groeien!

Dit moet ik gewoon doen!

Dit moet ik gewoon doen!

Heb je soms ook dat gevoel bij bepaalde taken, ideeën? “Dit moet ik gewoon doen!”
Wel, ik had dat gevoel bij het volgende:

Mijn broer is overleden in oktober 2017. Hij was een geboren kunstenaar. Heel veelzijdig: make-up artist, tekenen (allerlei genres), airbrush, fotograaf, bodypaint, … Hij kon het allemaal!

Na zijn overlijden komen natuurlijk al zijn werken tevoorschijn. Te mooi om zomaar onder het stof te laten verdwijnen. Te veel om allemaal op te hangen.

Door zijn bescheidenheid is zijn kunde zowat in de massa opgegaan. Ondanks het feit dat wij hem aanmoedigden om toch eindelijk eens groots tentoon te stellen, hield het stemmetje in zijn hoofd hem tegen.  Ook al wilde hij het diep van binnen toch….
(Buiten een paar tentoonstellingsmomenten op openbare plaatsen)

Vandaar…..het idee om zijn werken tentoon te stellen kwam als vanzelf in mij op! Ik vond al snel de geknipte locatie: daar waar hij zelf ook modeltekenen volgde.
Het selecteren van de werken is nog de moeilijkste klus. Het is allemaal wel mooi!
Gelukkig weet ik welke waarde hij hecht aan bepaalde stukken. Dat maakt het toch een beetje makkelijker.

Voor mij is dit ook de uitgelezen kans om kennis te maken met zijn collega’s en vrienden. En om al deze mensen die hem gekend hebben samen te brengen!
Gelukkig bestaat er deze dagen zoiets als facebook waardoor ik toch vele contacten heb kunnen leggen want ik had geen idee met wie hij omging.  Je hoort af en toe wel een naam maar daar bleef het bij….

Ook – en vooral – iedereen die kunst weet te appreciëren is natuurlijk welkom!

Dus…ik ga ervoor en geniet van elke stap die ik zet om dit waar te maken! Ik volg hierin mijn gevoel: ‘Ik moet dit gewoon doen en wel op míjn manier!’

Heb je dit gevoel ook al gehad bij bepaalde taken in de privésfeer of voor je bedrijf? Zo ja, wat deed je er dan mee? Schrijf het even neer. Ik hoor het graag!

Vakantiegevoel

Vakantiegevoel

De vakantieperiode is al halfweg. De kinderen beginnen al te denken aan het nieuwe schooljaar.  Hoe kan het ook anders? De schoolboeken werden al geleverd?.
Toch hou ik hen voor om toch nog dat vakantiegevoel vast te houden.

Vakantiegevoel …
Als ik ‘s morgens vroeg buiten kan ontbijten in het zonnetje, krijg ik onmiddellijk dat zálige gevoel.  Ik vind dat heerlijk, die speciale sfeer die er ‘s morgens hangt.

Wat me nog een vakantiegevoel geeft:
De geur van het bos als we gaan wandelen.
Het gefluit van de vogels.
Eindelijk tijd voor die uitstapjes en activiteiten: Apenheul bezoeken, opgesloten zitten in de  escape room, gezelschapspelletjes spelen, fietstochten maken, …
‘s Avonds op het terras nagenieten met een glaasje wijn tot het donker wordt of tot je benen vol muggenbeten staan.
Gewoon het feit dat de kinderen thuis zijn.
Nieuwe oorden opzoeken en verwonderd zijn hoe mooi de omgeving kort bij huis is.
Onverwachts afspreken met vrienden.

Vakantie is ook:
Alvast nieuwe plannen maken voor het najaar en het voorjaar.
Niet op de klok hoeven te kijken om op tijd aan de sporthal te staan.
Eten voorzien wanneer het uitkomt zonder rekening te houden met het feit dat je nog ergens naartoe hoeft.
De dag beleven zoals hij op je af komt, zonder al te veel te plannen. Dit laat ik niet te dikwijls gebeuren want dan scoor ik niet (zie blog ‘Vakantieplannen – to do’).

Tiens, terwijl ik dit neerschreef, besef ik dat ik wel telkens vraag aan mijn jongens wat ze graag doen in de vakantie maar ik weet eigenlijk niet wat hen het ultieme vakantiegevoel geeft?.  Moet ik hen toch eens vragen als ze terugkomen van hun vader.

Waarvan krijg jij een vakantiegevoel?
En jij, als ondernemer, neem je de tijd om het vakantiegevoel volop te beleven en er daarna terug vol energie in te vliegen? Zijn er taken die niet kunnen blijven liggen tijdens je vakantie? Neem gerust contact op om te bekijken hoe ik je kan helpen toch volop te genieten terwijl je bedrijf verder loopt.

Bedrijfsgroei

Bedrijfsgroei

Met het warme weer van de voorbije weken, komen ook de kleedjes, topjes en de shortjes nog eens uit de kast.
Omdat we tijdens onze vakantie toch ook sportieve activiteiten gepland hadden, zoals hoogteparcours en mountainbiken ging ik op zoek naar de shortjes. Ik vond nog een leuk shortje dat ik al jaren geleden gekocht heb.  De voorbije jaren heb ik afgerekend met heel veel stressmomenten dus … de kilo’s zijn erbij gekomen. Spannend dus als ik nog eens dat shortje bovenhaal.
Vorig jaar paste het nog maar dit jaar was ik ervan overtuigd dat het me niet meer zou lukken.  Het grappige is: volgens het etiket is het een maatje 36 maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit maatje 36 had.  Maar ja, het is het idee, hé en daar word ik telkens weer vrolijk van.

Past het nog?

Ik dus met een klein hartje…
En raar maar waar … de broek past me nog!  Ik weet niet wat het is met deze broek maar die groeit precies met me mee! Andere broeken van dezelfde stof krijg ik allang niet meer aan. Wel een zálig gevoel natuurlijk, dat maatje 36 ?.

Nu de vraag aan de ondernemers onder jullie: groeit je bedrijf ook mee met de veranderende maatschappij? Werk je nog net als vroeger of maak je gebruik van de nieuwste tools om te communiceren met je klanten en taken door te geven aan je collega’s? Heb je het gevoel dat je efficiënter kan werken maar weet je niet hoe? Doe je nog steeds alle ondersteunende taken zelf terwijl je eigenlijk met je passie bezig wil zijn?
Neem vrijblijvend contact met me op. Door samen te brainstormen, kan je bedrijf groeien!

Keuzes maken

Keuzes maken

Naar aanleiding van mijn 40ste verjaardag (ondertussen al een jaar geleden) had ik  een bongobon voor een overnachting voor 2 personen cadeau gekregen.
Ik was hier heel blij mee want ik trek er graag op uit met mijn 2 zonen om hen een stukje van de wereld te laten zien. Nu … een bongobon voor 2 personen met 3 gebruiken? Hoe pakte ik dit aan? Een familiekamer vind je niet in elk hotel. Misschien een éénpersoonskamer bij boeken…
Met als gevolg … er ging toch wel een jaartje over vooraleer ik een besluit nam hoe deze bon te gebruiken.

Ondertussen had ik hem ook al aan mijn vriend laten zien en gevraagd welk hotel hij eventueel zou uitkiezen. Reisgraag als hij is, had hij snel zijn keuze gemaakt.  Toch voelde het niet oké voor mij om te reserveren voor ons tweetjes. Ik wilde dit immers met mijn kinderen delen want zij komen tenslotte op de eerste plaats.

Apenheul

Het waren uiteindelijk de kinderen die me op een idee brachten. Ze wilden nog eens naar Apenheul in Nederland.  Daar was ik jaren geleden ook al eens met hen naartoe geweest. Ze hadden daar  zo’n leuke herinneringen aan overgehouden dat ze er nogmaals naartoe wilden. Omdat het toch al snel 2 uur enkel rijden is, kreeg ik het idee om een hotel in de buurt te zoeken….met de bongobon.  En jawel, het was snel gevonden. Voor de kinderen was het oké zolang er maar een zwembad in het hotel zou zijn. En….dat was het geval. Surplus, er was nog een familiekamer beschikbaar op de gewenste data.
De kinderen vroegen zelf of mijn vriend mee zou gaan. Zo gezegd, zo gedaan!

Dus …iedereen tevreden:
– Ik tevreden dat ik dit met iedereen die me lief is, kon delen.
– De kinderen tevreden dat ze naar Apenheul gingen en konden zwemmen.
– Mijn vriend tevreden dat hij meekon en de stress van het werk even achter zich kon laten.

Het werden twee mooie dagen.  De omgeving was zo mooi en veelzijdig dat ik er zeker nog eens op fietsweekend wil.

Ken je ook dat gevoel dat je iedereen tevreden wil stellen?  Je familie trekt aan je mouw om leuke dingen te doen terwijl je eigenlijk die administratieve taken van je bedrijf nog moet verwerken. Je zit echt tussen twee vuren. Hoe zou het voelen moest je de twee kunnen combineren? Onbezorgd met je familie op stap terwijl de administratie van je bedrijf voor je gedaan wordt! Denk erover na en neem gerust vrijblijvend contact met me op.

Opruimen

Opruimen

Ik ben iemand die moeilijk dingen kan wegdoen want….”het zou nog wel eens van pas kunnen komen”. Zoals ik veel trekjes van mijn vader heb, zo is dit er ééntje van.

Van tijd tot tijd krijg ik dan toch eens de kriebels van al die spulletjes-die-nog-wel-eens-van-pas-zouden-kunnen-komen. Dan voel ik écht: “‘t is de moment om te beginnen rommelen”.  Ik weet dan dat als ik nù geen actie neem, het er niet direct meer zal van komen. Dan zal het pas voor de volgende opruim-aanval zijn.

Zo heb ik afgelopen maanden vier volle vuilzakken kledij naar de container gedaan (zowel van mij als van mijn kinderen). Ik vond dat van mezelf toch wel een prestatie.  

Toen ik gisteren met de grote kuis bezig was, heb ik mijn kinderen aan het werk gezet: de rommellade in de keuken uitkuisen.  In deze lade verdwenen kleine speelgoedjes van bijvoorbeeld kindersurprise of andere dingen waar ik niet onmiddellijk een geschikte plaats voor kon verzinnen.  Ook artikels met interessante weetjes belandden in die lade.

Nu…de speelgoedjes zijn in een doos naar de kamer van mijn jongste zoon verhuisd.  Hij heeft immers het familietrekje overgenomen?. De artikels: allemaal de prullenmand in met de gedachte: “als ik iets moet weten, zoek ik het toch op het internet”.

Zo heb ik jaren mijn email account laten ‘overlopen’. Ik zou dat ene bericht misschien nog wel eens nodig kunnen hebben. Ondertussen speel ik kort op de bal en delete ik wekelijks al die reclame en onnodige berichten.  De berichten die ik nodig heb, sleep ik naar mapjes. Ik heb me afgemeld van die verschillende nieuwsbrieven. Meestal volg ik die bepaalde persoon toch ook al op facebook en lees ik het bericht daar wel. Mijn recent aangemaakte inbox voor Focus Together kuis ik ook wekelijks.

Herken je dit? Laat je persoonlijke of bedrijfsgerelateerde verhaal achter. Ik hoor het graag….

De moeilijke weg

De moeilijke weg

Ik zie de kleine poes alle moeite van de wereld doen om op de beschutting van de tuin te klauteren. Al hangend met de voorpoten op de rand probeert ze ook met de achterpoten grip te krijgen op het glibberige hout. Ze zet door en even later balanceert ze op de rand van de beschutting.

Zo zie je maar, een portie doorzettingsvermogen kan je brengen waar je wil.

Ik herken mezelf in die balancerende poes: de moeilijke weg kiezen. Ik zou kunnen solliciteren naar administratieve jobs… Maar nee, ik wil iets van mezelf opstarten – in combinatie met een nieuwe job als rij-instructeur. Waarom? Door mijn leergierigheid heb ik nood aan uitdaging en afwisseling. In mijn jobs wil ik me ook nuttig voelen. Niet gewoon naar kantoor gaan en daar de dag doorbrengen van 9u tot 17u of er nu werk is of niet.

Loopt deze weg altijd van een leien dakje? Nee, zeker niet! Het heeft me al veel stress en ja, ook tranen bezorgd. Gelukkig kan ik dan op de mensen rondom mij rekenen om me uit die dip te halen!

Heb jij soms een dip met je bedrijf? Zet je dan door of zet je dat idee dat niet onmiddellijk lukt aan de kant? Heb je dan iemand waarmee je naar oplossingen kan zoeken? Iemand die je motiveert en aanmoedigt om niet op te geven? Heb je nood aan iemand die het probleem eens vanop een afstand bekijkt?

Kijk zeker verder op mijn website!

Feestjes organiseren

Feestjes organiseren

Afgelopen maand heb ik twee feestjes georganiseerd: een familiefeest en de seizoensafsluiter voor de voetbalploeg van mijn jongste zoon.
Ik hou van feestjes: samenbrengen van mensen, blije gezichten, diepgaande en minder diepgaande gesprekken voeren, ….

Nu…ik had die feestjes even goed alleen kunnen organiseren want ik doe dat echt wel graag. Maar omdat ik van het standpunt was dat het niet mijn maar ons feest was, heb ik telkens de hulp ingeroepen van de groep. De taken werden verdeeld, afspraken werden gemaakt.

Ook voor de opbouw, de afwas, het opruimen en de opkuis kon ik telkens op de anderen rekenen. Op die manier een feestje organiseren maakt het dan ook nog eens fijn: iedereen is betrokken en er is een soort van samenhorigheidsgevoel.
Ik hoop dat ik mijn appreciatie voor de hulp duidelijk genoeg heb uitgedrukt.
Ook de complimenten achteraf dat iedereen zich goed geamuseerd heeft, dat maakt het af voor mij! Missie geslaagd!

Welke taken of belevenissen sluit jij af met een voldaan gevoel? Ik hoor het graag!
Wil je weten waar ik nog veel voldoening uit put?  Surf dan zeker verder naar “Wat kan ik voor je doen?”

Vakantieplannen

Vakantieplannen

Leef je van dag tot dag…? Zie je wel wat de dag brengt? Of zijn alle vakantiedagen al volgepland?

Elke vakantieperiode vraag ik aan mijn kinderen wat ze graag doen. Vroeger plande ik niets tot in detail maar maakte ik enkel een lijstje met de opgesomde activiteiten en de klusjes die toch ook eens moesten gebeuren. Ik bekeek dan wel wat de dag bracht.  Als mijn kinderen dan zin hadden in een luilekkerdag (wat bij tieners wel snel het geval is), liet ik me al snel gaan in plaats van ze te motiveren uit die zetel te komen.

Met als gevolg… op het einde van de vakantie hebben we onze dagen wel gevuld gekregen maar niet altijd met de voorgenomen activiteiten. Wat soms leidde tot frustratie – bij mij alleszins. Zeker als bleek dat we die leuke activiteit, die altijd terugkeerde op ons lijstje, nu nog altijd niet gedaan hadden.

Nu…deze vakantieperiode pak ik het anders aan: ik heb al verschillende activiteiten gepland …. met data. Nu heb ik leuke vooruitzichten die zeker doorgaan – ongeacht het weer. Enkel de klusjes die toch ook moeten gebeuren, heb ik nog niet écht gepland. Die zullen voor afwisseling zorgen tussen de verschillende leuke activiteiten.

Door te plannen scoor ik 2 maal:

  1. Ik heb iets om naar uit te kijken.
  2. Ik kan iets schrappen van mijn lijstje waardoor ik voldoening ervaar.

En jij, heb jij ook leuke vooruitzichten voor de vakantie? Werk jij als ondernemer aan de groei van je bedrijf door te plannen? Of ga je dat idee pas uitwerken als je er écht tijd voor hebt? Maak je gebruik van de beschikbare tools om te plannen? Ik hoor het graag.

Het maken van mijn eigen website

Het maken van mijn eigen website…

Ik had dit nog nooit eerder gedaan. Het heeft me dan ook úren gekost. Je zou kunnen zeggen: “Waarom heb je dat niet uitbesteed?” Wel, ik vind het leuk om nieuwe dingen te leren. Om uit te zoeken hoe een programma of tool werkt. Om te kijken wat er verandert als ik dit of dat aanpas. Als ik het ene probleem opgelost had, liep ik weer tegen het volgende aan.
Al doende leert menGelukkig heb ik zo mijn netwerk en facebookgroepen waar ik om raad kan vragen. Zo leerde ik altijd wel iets nieuws. Als een professional deze website bekijkt, zal hij/zij zeker nog fouten vinden. Dat besef ik ten zeerste.

Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik hem online zou zetten.  Tot iemand me zei: “Met je perfectionisme gaat hij nooit af zijn.  Als hij 60% naar je zin is, moet je ervoor gaan!”.

En voilà, ik ben ervoor gegaan.  Gaandeweg kan ik nog steeds aanpassingen doen.

Zo zie je maar … al doende, leer je.

Het woord ‘onmiddellijk’

Het woord ‘onmiddellijk’

Bij het schrijven van mijn vorige bericht stootte ik twee keer op het woord ‘onmiddellijk’.
Bij dit woord komen er herinneringen aan de lagere school naar boven waardoor ik nooit meer twijfel met hoeveel d’s en hoeveel l-len je dit schrijft!

Wekelijks werd onze schrijfvaardigheid getest door het afnemen van een dictee.  Hieraan was een beloning verbonden. De leerling die de minste fouten schreef, kreeg op het einde van het schooljaar een verrassing.
Het laatste dictee was spannend: het ging tussen mij en een medeleerling. Ik weet nog wie mijn ‘tegenstander’ was. (Ik noem geen namen omwille van de privacy) Wie zou het halen en de verrassing in de wacht slepen?

Toen kwam het woord ‘onmiddellijk’…..

Ik twijfelde: hoeveel d’s en één of twee l-len? Ik weet niet meer hoe ik het uiteindelijk geschreven heb maar ik schreef het verkeerd.

Ook al is het me altijd bijgebleven: Het was mijn tegenstander gegund.
Hierdoor zal ik het woord onmiddellijk nooit meer foutief schrijven!

Zo zie je maar…. uit fouten kan je leren!

Heb jij nog zo’n herinnering waaruit je lessen hebt getrokken? Laat het me gerust weten.
Wil je weten in welke context ik het woord ‘onmiddellijk’ voorheen gebruikte?
Lees mijn vorige bericht!

Energie

Energie

Man, man, heb ik vandaag energie zeg!
Ik weet niet onmiddellijk waar het vandaan komt…

De afgelopen dagen zat ik nog op het niveau van:
“Ik moet die (privé)mail nog schrijven.”
“Ik moet nog afspraken maken bij de tandarts en kapper.”
“Ik moet de was nog doen, pff.”

Resultaat na enkele dagen:
Die (privé)mail heb ik nog niet geschreven.
Die afspraken moet ik nog steeds maken.
De wasmand begint uit te puilen.

Dju zeg ….

Vandaag zit ik op het niveau dat ik precies niet te stoppen ben.
Misschien ligt het aan het feit dat ik vanmorgen ijverig gewerkt heb aan mijn website? Ik heb eindelijk enkele mankementen die me stoorden, kunnen oplossen.  Het heeft me zoekwerk gekost maar het is me uiteindelijk toch gelukt!

Ik dacht even te pauzeren en ineens gaat het vanzelf…..:
De mails zijn geschreven.
De afspraken zijn gemaakt.
De wasmachine draait terwijl ik dit schrijf.

Ja, ook meteen kreeg ik het idee om dit artikel te schrijven. Eerst wilde ik het in mijn smartphone noteren bij mijn notities om later te verwerken.  Maar dan dacht ik: “Nee, ik doe het onmiddellijk nu ik de inspiratie en de energie heb!”

Doen wat je graag doet, geeft je energie en voelt zálig en ik wens het jou ook toe!