Stilstaan in Coronatijd

Stilstaan in Coronatijd

Af en toe eens stilstaan bij de dingen waar je mee bezig bent, is zo leerrijk. Deze Coronatijd is de ideale gelegenheid.

Zo bekeek ik enkele weken geleden mijn moodboard nog eens dat ik tijdens mijn opleiding tot Virtueel Assistent had gemaakt.

Wel, ik stond eigenlijk versteld van de uitkomst. Ik deel het graag met jullie:

 

*Ik wilde een kruis trekken over de job als rijschoollesgever…..Check 

*Huishouden is echt niet mijn ding. Dus ik droomde van een kuisvrouw….aanvraag ingediend begin maart maar door de crisis zal het niet voor direct zijn. Maar ja, de eerste stap is gezet… Check 

*Ik wilde diepgaande, verbindende ontmoetingen aangaan. Wel, ik heb afgelopen jaren zoveel boeiende mensen ontmoet…. Check 

*En ik heb een facebookgroep opgericht voor alle Belgische VA’s om van elkaar te leren en elkaar te inspireren…. Check 

*Verkopen is niet mijn sterkste kant en ik droomde ervan dat ik mensen kon helpen en dat ze zo tevreden zouden zijn zodat ze over mijn hulp zouden praten en ik kon genieten van mond-aan-mond reclame. En jazeker, dat is de realiteit…Check .

*Ik luister meer naar mezelf, naar wat IK wil…Check .

 

Er zijn nog werkpunten, hoor. Maar als ik kijk naar de stappen die ik al heb gezet…
Eigenlijk wel iets om trots op te zijn. Dit geeft me weeral goede moed.

Heb jij ooit een moodboard gemaakt? Nee, echt de moeite om eens te doen, hoor!

Als je er al één hebt, kijk dan eens wat de uitkomst er ondertussen van is…Je komt ongetwijfeld tot leuke vaststellingen.

Deel je inzichten hieronder…ik vier graag met je mee!

Daar lag ik dan met mijn mond vol tanden

Daar lag ik dan met mijn mond vol tanden

Languit in het gras, naast de waterkant, verliefd tot over m’n oren…

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was…maar nee, ik was 16. Lang geleden dus…

En toen kwam de vraag: “Vertel eens iets over jezelf”

Daar lag ik dan: “Euh…..” met mijn mond vol tanden. Ja, een verlegen meisje, nog niet veel meegemaakt. Dus verder dan mijn hobbies kwam ik niet…..

Lang heeft die relatie niet geduurd…Maar als ik de vraag nu krijg, zou ik antwoorden:

 

Ik ben Els, motivator, meedenker en uitvoerder uit Duffel. Ik help solo-ondernemers om hun passie in de wereld te zetten of verder uit te bouwen. Klanten vertellen me dat ze met een gerust hart opdrachten aan mij toevertrouwen. Ze voelen zich gehoord.

Ik zou het liefste leven in een wereld waarin iedereen elke dag opnieuw zijn eigen talenten kan ontwikkelen en beleven. Optrekken met mij kan dus betekenen: elke dag energie, bezig zijn met wat je graag doet en rust in je hoofd.

 

Wat zou die gast van toen hierop antwoorden als ik hem dit vertel? Benieuwd…

Bewondering

Bewondering

Ik bewonder hem….maar heb het hem niet meer kunnen vertellen.

Als ouder wil je dat je kind gelukkig is en slimme keuzes maakt in het leven.  Maar wat wij slim vinden voor onze kinderen, is daarom niet wat hij/zij wil.

Zo ook in mijn gezin vroeger.  

Mijn ouders wilden het beste voor ons….maar ja, wat is dat?

Zo wilde mijn oudste broer Bart vanaf het derde middelbaar naar de Kunstacademie in Antwerpen. Zijn PO-leerkracht in het college had zijn verborgen talent ontdekt en moedigde hem aan.

Mijn ouders natuurlijk in alle staten: kunst, naar de stad, … Oei, oei, oei, dat pastte niet in hun kraam. Discussies volgden.

Maar mijn broer zette door en mijn ouders draaiden bij. 

Met ups en downs koos hij voor het kunstenaarsleven. Hij verdiepte zich in alles wat hem interesseerde: beeldhouwen, body-paint, make-up, haartooi, modeltekenen, … Hij kon het allemaal. 

 

Hij ging er zo in op dat hij zijn geld eerder spendeerde aan nieuwe materialen dan aan eten. Ik weet dat hij moest krabben om rond te komen.  Deze keuze maakte ook dat hij de verantwoordelijkheid van een gezin niet aankon (wist hij me eens te vertellen). Ook al had hij graag kinderen. Want hij wist ze zeker wel te entertainen: schminken, knutselen, …

 

Hoe vaak hebben ik en mijn vader niet geopperd om eens een tentoonstelling te doen. We wisten dat hij dat graag wou maar op dat vlak wilde hij geen hulp.  Volgens mij een grote fout.

 

Nu…wat ik wil zeggen:

Toen ik zelf met mijn zaak begon, besefte ik ineens dat ik hem eigenlijk wel bewonder. Zo doorzetten ondanks de moeilijkheden, onzekerheden. Gewoon elke dag doen wat je graag doet. Wie kan dat nu veroordelen? Hij ging gewoon voor zijn droom….

Die bewondering kwam echter te laat….Ik heb het hem nooit kunnen zeggen. 

Lees hier wat ik wel heb gedaan…..
https://www.focus-together.be/dit-moet-ik-gewoon-doen/
https://www.focus-together.be/vanzelf/;
https://www.focus-together.be/mijmeringen/

Als anderen vertellen over hun passie, hun dromen, dan krijg ik kippevel. Vaak zo’n mooie dingen die ze in de wereld willen zetten. Wel, ik wil anderen gewoon aanmoedigen om toch voor die droom te gaan….hoe moeilijk ook. En als ik daarbij kan helpen – met mijn talenten – dan heel graag….