Loslaten om te groeien

Loslaten om te groeien

Ruzie in het huishouden

Enkele maanden geleden…

Sinds een paar weken lopen er in de wei achter de tuin een koppel ganzen met kuikens. Altijd tof om te zien hoe het gezinnetje zich voortbeweegt en de kleintjes afschermt voor de andere dieren.

Terwijl ik vandaag de was aan het ophangen was, hoorde ik gestommel en een lawaai vanuit de aangrenzende wei. Opeens begon één gans te blazen naar een soortgenoot.  De andere soortgenoten krijsten terwijl ze de kuikens verder weg brachten.

Het blazen en krijsen duurden zo’n 5 minuten en ebden dan weg. Ik vroeg me af wat ze communiceerden. Dat er ruzie in het huishouden was, was overduidelijk.

Grappig om te zien dat elke diersoort op zijn manier met elkaar communiceert.
Zo ook dus de mens. Communicatie is toch een belangrijk onderdeel van ons samenleven, vind ik.  Als je elkaar niet begrijpt, gebeuren er misverstanden en conflicten die niet nodig zijn. Ikzelf kan niet tegen conflicten en hou daarom van open en eerlijke communicatie. Probeer duidelijk te maken, wat je écht wil. Al komt het eruit met horten en stoten. Probeer het! Als de andere partij het niet begrijpt dan kan deze op basis van vragen stellen al een hele stap verder komen.

Opkomen en loslaten

Nog een gelijkenis tussen de gans en de mens: opkomen voor de kinderen.

Het treft me dat moeders enorm opkomen voor de kinderen. (Dit zal ook wel voor vaders gelden maar als alleenstaande moeder, heb ik het hier alleen over de moeders, waarbij het volgens mij de natuur is.) Soms kan je daar zo ver ingaan dat je buiten je comfortzone gaat. Als moeder wil je je kind immers motiveren, aanzetten tot actie als hij het moeilijk heeft om die bepaalde stap te zetten. Je wil je kind gelukkig zien en daarvoor kan je ver gaan. Je zou constant voor hem in de bres willen springen maar op een bepaald ogenblik is het aan hem om datgene te doen wat hem gelukkig maakt. Dat noemen ze ‘loslaten’, zeker?

Volgende week zullen weer vele ouders moeten loslaten. Je bent al even zenuwachtig als je kind bij het nieuwe schooljaar. Zeker als het gaat om een nieuwe school, nieuwe klas.
Langs de ene kant ben je trots en blij dat ze groot worden en zelfstandiger worden. Langs de andere kant wil je ze toch nog beschermen voor teleurstellingen en minder leuke momenten. Ik hou in het achterhoofd: “Als we onze kinderen alles op een blaadje presenteren, leren ze niets over het leven en kunnen ze later niet voor zichzelf opkomen. Dus daar helpen we ze zeker niet mee.”
Wat loslaten voor jou als ouder betekent, is groeien voor het kind.

Dit kan je als ondernemer ook zo bekijken: laat die ondersteunende taken los, zo kan je je bedrijf laten groeien. Je krijgt immers meer tijd en energie om met de kern van je zaak bezig te zijn.

Steun

Steun

steun, aanmoediging, groeienIk kwam zojuist terug van de winkel en zag een oud koppeltje wandelen die ook juist boodschappen hadden gedaan.
De manier waarop ze daar liepen, ontroerde me. Ze droegen elk een boodschappentas. Met de andere hand hielden ze elkaar vast, terwijl hun armen verstrengeld waren. Hierdoor konden ze ook op elkaar steunen en hielden ze elkaar rechtop.  

Ik dacht: “Zo moet het zijn: je hebt elkaar nodig voor zowel letterlijke als figuurlijke steun.”

Je mag nog zo goed zijn in wat je doet. Toch zal op tijd en stond de twijfel of onzekerheid wel even de kop op steken. Het is dan goed dat je mensen rond je hebt die in je geloven en je steunen. Personen die luisteren naar die onzekerheid en je dan aanmoedigen om er terug tegenaan te gaan. Of iemand die je op een andere manier laat kijken waardoor je onzekerheid en twijfel al snel terug wegebben.  
Dit is soms makkelijker met iemand die wat verder van je staat. Iemand die een totaal nieuw licht kan werpen op je zaak.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen wel aanmoediging en bevestiging kan gebruiken. Zelfs diegenen die heel zelfzeker overkomen.

Want….met de juiste mensen om je heen, kan je groeien!

Dit moet ik gewoon doen!

Dit moet ik gewoon doen!

Heb je soms ook dat gevoel bij bepaalde taken, ideeën? “Dit moet ik gewoon doen!”
Wel, ik had dat gevoel bij het volgende:

Mijn broer is overleden in oktober 2017. Hij was een geboren kunstenaar. Heel veelzijdig: make-up artist, tekenen (allerlei genres), airbrush, fotograaf, bodypaint, … Hij kon het allemaal!

Na zijn overlijden komen natuurlijk al zijn werken tevoorschijn. Te mooi om zomaar onder het stof te laten verdwijnen. Te veel om allemaal op te hangen.

Door zijn bescheidenheid is zijn kunde zowat in de massa opgegaan. Ondanks het feit dat wij hem aanmoedigden om toch eindelijk eens groots tentoon te stellen, hield het stemmetje in zijn hoofd hem tegen.  Ook al wilde hij het diep van binnen toch….
(Buiten een paar tentoonstellingsmomenten op openbare plaatsen)

Vandaar…..het idee om zijn werken tentoon te stellen kwam als vanzelf in mij op! Ik vond al snel de geknipte locatie: daar waar hij zelf ook modeltekenen volgde.
Het selecteren van de werken is nog de moeilijkste klus. Het is allemaal wel mooi!
Gelukkig weet ik welke waarde hij hecht aan bepaalde stukken. Dat maakt het toch een beetje makkelijker.

Voor mij is dit ook de uitgelezen kans om kennis te maken met zijn collega’s en vrienden. En om al deze mensen die hem gekend hebben samen te brengen!
Gelukkig bestaat er deze dagen zoiets als facebook waardoor ik toch vele contacten heb kunnen leggen want ik had geen idee met wie hij omging.  Je hoort af en toe wel een naam maar daar bleef het bij….

Ook – en vooral – iedereen die kunst weet te appreciëren is natuurlijk welkom!

Dus…ik ga ervoor en geniet van elke stap die ik zet om dit waar te maken! Ik volg hierin mijn gevoel: ‘Ik moet dit gewoon doen en wel op míjn manier!’

Heb je dit gevoel ook al gehad bij bepaalde taken in de privésfeer of voor je bedrijf? Zo ja, wat deed je er dan mee? Schrijf het even neer. Ik hoor het graag!

Vakantiegevoel

Vakantiegevoel

De vakantieperiode is al halfweg. De kinderen beginnen al te denken aan het nieuwe schooljaar.  Hoe kan het ook anders? De schoolboeken werden al geleverd?.
Toch hou ik hen voor om toch nog dat vakantiegevoel vast te houden.

Vakantiegevoel …
Als ik ‘s morgens vroeg buiten kan ontbijten in het zonnetje, krijg ik onmiddellijk dat zálige gevoel.  Ik vind dat heerlijk, die speciale sfeer die er ‘s morgens hangt.

Wat me nog een vakantiegevoel geeft:
De geur van het bos als we gaan wandelen.
Het gefluit van de vogels.
Eindelijk tijd voor die uitstapjes en activiteiten: Apenheul bezoeken, opgesloten zitten in de  escape room, gezelschapspelletjes spelen, fietstochten maken, …
‘s Avonds op het terras nagenieten met een glaasje wijn tot het donker wordt of tot je benen vol muggenbeten staan.
Gewoon het feit dat de kinderen thuis zijn.
Nieuwe oorden opzoeken en verwonderd zijn hoe mooi de omgeving kort bij huis is.
Onverwachts afspreken met vrienden.

Vakantie is ook:
Alvast nieuwe plannen maken voor het najaar en het voorjaar.
Niet op de klok hoeven te kijken om op tijd aan de sporthal te staan.
Eten voorzien wanneer het uitkomt zonder rekening te houden met het feit dat je nog ergens naartoe hoeft.
De dag beleven zoals hij op je af komt, zonder al te veel te plannen. Dit laat ik niet te dikwijls gebeuren want dan scoor ik niet (zie blog ‘Vakantieplannen – to do’).

Tiens, terwijl ik dit neerschreef, besef ik dat ik wel telkens vraag aan mijn jongens wat ze graag doen in de vakantie maar ik weet eigenlijk niet wat hen het ultieme vakantiegevoel geeft?.  Moet ik hen toch eens vragen als ze terugkomen van hun vader.

Waarvan krijg jij een vakantiegevoel?
En jij, als ondernemer, neem je de tijd om het vakantiegevoel volop te beleven en er daarna terug vol energie in te vliegen? Zijn er taken die niet kunnen blijven liggen tijdens je vakantie? Neem gerust contact op om te bekijken hoe ik je kan helpen toch volop te genieten terwijl je bedrijf verder loopt.